از فروردین ۱۳۸۶ با مهاجرت کامل به لینوکس (اوبونتو) به تمام استفاده‌های غیر مجاز از برنامه‌های غیر رایگان پایان دادم. هر چند زمانی که با ویندوز کار میکردم هم تمام تلاشم استفاده از برنامه‌های رایگان و اغلب بازمتن بود.
در حال حاضر، با استفاده از برنامه‌های بازمتن، علاوه بر اینکه بازده کاری و امکانات بیشتر و بهینه‌تری دارم، احساس بهتری نسبت به قبل دارم، احساس آزاد بودن و مشارکت کردن. در حد توانم سعی میکنم به رشد و توسعه و تکامل برنامه‌هایی که استفاده میکنم کمک کنم. این امکان برای من و سایر کاربران این نوع برنامه‌ها محیاست، چون ساختار باز و آزاد و مبتنی بر مشارکت جمعی است.
مهاجرت من به لینوکس نه از روی هیجان بود و نه از روی کنجکاوی، نیاز من به سیستم عاملی امن، مطمئن، پایدار و آزاد انگیزه اصلی بود. سیستم عاملی که من را از قید و بند تصمیمات پیش فرض دیگران (که لزوما بهترین تصمیمها را نگرفتند) رها کرده و آزادی عملی که میخواستم بهم داده است. من به سادگی برای بهینه‌کردن سیستم عاملم، می‌توانم حیاتی‌ترین قسمت سیستم عامل، یعنی kernel را پیکربندی و کامپایل کنم. می‌توانم محیط گرافیکی دلخواهم را بسته به نیاز و توان سخت افزاری انتخاب کنم. و از شبکه -که امروز مهمترین کاربرد اغلب رایانه‌هاست- به بهترین شکل استفاده کنم. می‌توانم به راحتی از زبان فارسی در قسمتهای مختلف سیستم عامل و برنامه‌ها استفاده کنم . از امکانات بومی‌سازی استفاده کنم.

به عنوان یک کاربر متوسط، تمامی نیازهای روزمره و کاریم با لینوکس انجام میشود. سخت‌افزارم را مناسب و سازگار با لینوکس انتخاب کردم و سیستم عاملم هر 6 ماه یک‌بار -دقیق و زمان‌بندی شده- یک نسخه جدید منتشر میکند، که علاوه بر رفع اشکالات با امکانات جدید غافلگیرم میکند!
در نهایت، من با این مهاجرت به نوعی به رستگاری نرم‌افزاری رسیدم. شما هم امتحانش کنید!